Styl Wudang

STYL WUDANG TAI CHI CHUAN
Stylu Wudang Tai Chi Chuan uczymy w naszej Szkole od 2016 roku, kiedy to staliśmy się oficjalnym przedstawicielem mistrza tego stylu, taoistycznego mnicha z gór Wudang – Zhou Xuan Yuna i jego organizacji Daoist Gate Wudang. Zajęcia odbywają się dwa razy w tygodniu. Organizujemy też warsztaty weekendowe i szkolenia wyjazdowe. Treningi prowadzi nasz instruktor Mariusz Sroczyński. Regularnie, dwa razy w roku przyjeżdża do nas na tygodniowe szkolenia główny nauczyciel tego stylu, Mistrz Zhou Xuan Yun.

Styl ten powstał na bazie wiedzy, która liczy sobie kilka tysięcy lat. Większość ekspertów za jego twórcę uznaje Zhang Sanfenga, który mieszkał w górach Wudang, prowincji Hubei w czasach dynastii Song (960-1280 n.e.). Zhang Sanfeng był taoistą, mędrcem, mnichem oraz jednocześnie ekspertem w sztukach walki.

chang_san_feng_2Zmodyfikował swoje umiejętności zainspirowany zaobserwowaną walką żurawia z wężem. Zwinność tych zwierząt uprzytomniła mu przewagę miękkości nad twardością, a taoistyczna wiedza o naturze rzeczy, a szczególnie teorii Yin i Yang, pomogła stworzyć podwaliny tej niezwykłej sztuki. Pomimo ekscentrycznego trybu życia, ciągłych wędrówkach po górach i samotnych medytacjach w jaskiniach, zdołał przekazać swój system mnichom z klasztorów w górach Wudang, stąd nazwa tego stylu: Wudang Tai Chi Chuan. Wudang Tai Chi to połączenie filozofii taoistycznej z technikami zdrowotnymi Chi Kung, bojowymi Kung Fu oraz medytacją.

To niezwykle piękny styl, w którym koncepcja przemian Yin i Yang przejawia się w odpowiedniej pracy ciała, płynnej i swobodnej zmianie tempa, wysokości, kierunków i zakresów ruchu. Ten styl do dziś jest praktykowany w taoistycznych klasztorach w górach Wudang. 

WUDANG TAI CHI W POLSCE
W Polsce styl ten pojawił się dopiero w 2016 roku i można się go uczyć tylko w naszej Szkole. 
Na zaproszenie TAI CHI Szkoły Taijiquan Mariusza Sroczyńskiego i TAI CHI STUDIO przyjechał do Warszawy taoistyczny mnich i mistrz tego stylu – Zhou Xuan Yun i od tego czasu nasza Szkoła nawiązała regularną współpracę i jako jedyna w Europie reprezentuje mistrza Zhou Xuan Yuna i jego przekaz.

Styl Tai Chi Wudang, którego uczymy pochodzi ze Świątyni Purpurowych Chmur. W skład tego stylu wchodzi m.in medytacja stojąca i siedząca, trening pojedynczych technik Tai Chi, krótka forma 28 ruchów, długie formy 108 ruchów i 13 pozycji, pchające dłonie, zastosowania bojowe, miecz Tai Chi i Chi Kung.

HISTORIA TAI CHI WUDANG.
Historia Tai Chi i Kung Fu Wudang jest dość skomplikowana
. Do końca dynastii mandżurskiej Qing (1911 r.) świątynie na pasmach gór Wudang były utrzymywane przez cesarza. Po upadku dynastii Qing kompleksy klasztorne były zamykane, a prawie wszyscy mistrzowie i mnisi musieli opuścić te miejsca. Ci, którzy zostali (w większości starzy mnisi) mogli się opiekować budynkami, lecz obowiązywał ich zakaz praktykowania taoizmu i sztuk walki. Dalsza historia Chin jest pełna zwrotów i zawirowań: wojna domowa, okupacja japońska, rewolucja chińska itd. Przez cały ten czas praktycznie nic w tych świątyniach się nie działo. Nadeszła rewolucja kulturalna, która całkowicie zakończyła historię klasztorów Wudang. Zakonnicy, którzy tam jeszcze rezydowali zostali wypędzeni, klasztory rozwiązane, a w dużej części także doszczętnie zniszczone. Dopiero w latach 80-tych XX wieku, kilka lat po zakończeniu rewolucji kulturalnej, tradycyjna chińska kultura zaczęła się odradzać, a taoistyczni mistrzowie i zakonnicy mogli powracać w góry Wudang. Na szczęście przez cały czas na Tajwanie, w Singapurze, w Malezji, w Japonii kultywowano tradycje taoizmu religijnego i dzięki wsparciu tych zagranicznych ośrodków, rozpoczął się proces odbudowy klasztorów Wudang i tradycji w nich kultywowanych. Dzięki temu dorobek obejmujący zarówno taoizm religijny jak i Kung Fu Wudang powraca. Obecnie kompleksy klasztorne w górach Wudang obejmują klasztory, które zajmują się praktykami religijnymi oraz miejsca, w których ćwiczy się sztuki walki. W wyższych budynkach, na szczytach gór praktykuje się taoizm religijny, medytacje i inne aspekty życia duchowego. W tych położonych niżej, powstają szkoły Kung Fu prowadzone przez mistrzów Wudang i innych zatrudnionych z zewnątrz mistrzów sztuk walki. Większość adeptów Wudang skupia się na jednym z tych tematów – albo na praktykach duchowych, albo na sztukach walki. Istnieje jednak mała grupa osób, które łączą w swoim życiu duchowym oba wymienione aspekty. Szkoły Kung Fu przynależą do poszczególnych klasztorów, co daje mnichom możliwość ćwiczenia Kung Fu. Jednak nie wszyscy mnisi korzystają z tej możliwości.
Tai Chi i Kung Fu Wudang to styl, który obecnie jest bardzo zróżnicowany, składając się z wielu odmian i podejść. Jest to wynikiem historii. Mistrzowie powracający w góry, często nawet po kilkudziesięciu latach, wracali z odmienionymi, wersjami tego, co pierwotnie było praktykowane w górach Wudang. Wynikało to z konieczności pobierania nauk na wygnaniu od różnych mistrzów, w różnych wersjach, co powodowało dość duże różnice w przekazach. To był czynnik zewnętrzny. Należy brać pod uwagę jeszcze drugi czynnik – wewnętrzny, czyli subiektywności zrozumienia wiedzy przekazywanej adeptom. Każdy praktyk rozumiał, doświadczał i rozwijał ją inaczej, bazując na swoich możliwościach i potrzebach. To w pewnym sensie naturalne – każdy człowiek ma inne ciało, inne możliwości i każdy może inaczej rozumieć dany przekaz, ruch.
To wszystko wpłynęło i wpływa na współczesną różnorodność stylów Wudang, ale daje też możliwość wybierania spośród jego bogactwa takiego przekazu, który nam osobiście najbardziej odpowiada. Podejście mistrzów i uczniów Kung Fu Wudang jest zróżnicowane, nacechowane indywidualną interpretacją. Ćwicząc u różnych mistrzów tego samego stylu można zobaczyć podobieństwa i różnice w rozumieniu i przekazywaniu tego samego tematu.
Taki proces przemian dotyczy nie tylko stylu Wudang. W innych stylach Tai Chi też ma to miejsce. Współczesne Tai Chi dzieli się np. na pięć głównych stylów, dość wyraźnie się różniących: Yang, Chen, Wu, Sun, Hao. Na przykład twórca stylu Sun Tai Chi (Sun Lutang), był wcześniej mistrzem innego wewnętrznego stylu Kung Fu – Xingyiquan. Gdy nauczył się stylu Tai Chi połączył swoje doświadczenia z obu stylów i stworzył styl Sun. Każdy styl Kung Fu ulegał takim zmianom, gdyż jego adepci i twórcy ćwiczyli różne sztuki walki, u różnych mistrzów. W ten sposób cały czas sztuki walki ewoluują i rodzą się nowe odmiany i nowe style.
Współcześnie dużą rolę w kształtowaniu się stylów Wudang odgrywa ich popularność. W związku z tym widoczna jest tendencja do wykonywania form widowiskowo, w pewnym sensie na pokaz, w sposób przerysowany,
z silniejszym eksponowaniem atrakcyjnych wizualnie ruchów, przypominając bardziej taniec, niż sztukę walki. Wciąż jest jednak grupa mistrzów, którzy skupiają się nie na pięknie wizualnym, ale na tradycyjnej roli Kung Fu Wudang, czyli na skuteczności bojowej, popartej wiedzą, filozofią, logiką i z wykorzystaniem pełnych możliwości ciała.

STRUKTURA TRENINGU
W tradycyjnym przekazie Tai Chi Wudang pierwszym elementem, na który zwraca się uwagę to struktura ciała, czyli budowanie właściwej pozycji. To zapewnia nam odpowiednie efekty w dalszej praktyce Tai Chi, ale też w jakiejkolwiek innej formie pracy z ciałem.
Drugim aspektem treningu jest zrozumienie przemian Yin Yang jakie zawarte są w technikach. Upraszczając: faza Yin ruchu to wciąganie, neutralizacja, obrona, a faza Yang to otwarcie, wyrzut, atak. Oba te aspekty wpisane są w każdą technikę Tai Chi. Trzecim elementem jest oddech: wdech w fazie Yin, wydech w fazie Yang. Oddech powinien współgrać z ruchem i przemianami Yin i Yang. Nie należy jednak patrzeć na aspekty Yin i Yang niezależnie. Fazy te są połączone, przechodzą płynnie w siebie nawzajem. Gdy kończy się jedna, wyłania się z niej druga. W czasie wykonywania ruchów należy cały czas postrzegać ciało, ruch, oddech jako przemiany Yin i Yang. Na wyższych etapach zaawansowania skupiamy się również na przemianach w sferze umysłu, w naszej psychice, na tym jak się wycisza, uspokaja, koncentruje, świadomie postrzega daną chwilę.
Aspekt energetyczny w Tai Chi wypracowuje się technikami medytacyjnymi, np. medytacją stojącą Zhan Zhuang „Stanie jak słup”. Te ćwiczenia pozwalają na początku poczuć, a następnie pracować z energią Chi, poruszać nią i kierować. Proces pracy z energią zaczynamy od początku praktyki, ale jej odczuwanie pojawia się dużo później, zazwyczaj nagle, nieoczekiwanie i zaskakująco. Chi zaczyna płynąć, a my uświadamiamy sobie, że poruszamy się zgodnie z jej przepływem. Ten moment sam się wydarza, nie możemy go przyspieszyć, ani pomóc mu w świadomy sposób. Jest powolny i długotrwały.
Podstawą praktyki Tai Chi jest jednak struktura i regularne sumienne ćwiczenie, które doprowadzi do tego, że nagle zobaczymy, że trudne na początku i wydawałoby się nieosiągalne rzeczy nagle zaczynają działać. Nawet codzienne wskazówki nauczyciela nie zastąpią w tym procesie naszych regularnych ćwiczeń. Jeżeli rozwiniemy już odpowiedni poziom pracy z ciałem, oddechem, umysłem i pojawi się odczucie przepływu Chi, wówczas ćwiczenie formy będzie sprawiać nam wielką przyjemność. Ważne jest również by ćwicząc, przez cały czas obserwować swoje postępy, sprawdzać, czy nasza struktura ulega poprawie, czy pogorszeniu, czy techniki wykonujemy gładko i czy nasz trening jest coraz lepszy.
Formy Tai Chi Wudang ćwiczy się w dwóch różnych tempach: bardzo wolno w celu energetyzowania ciała i wyciszenia umysłu oraz w tempie szybszym, by poczuć i zrozumieć przepływ ruchu i przepływ energii.

WSPÓŁCZESNE TAI CHI
Współcześnie Tai Chi postrzegane jest częściej nie jako sztuka walki, ale jako metoda kultywowania zdrowia. Bez względu na podejście do tego tematu, jeśli ćwiczymy sumiennie osiągniemy odpowiednie, wymierne efekty. W obydwu przypadkach skupiamy się na budowaniu struktury, siły, przemianach Yin Yang, odpowiednim oddychaniu, przepływie energii, otwieraniu ciała. Te same zasady, a szczególnie praca z energią Chi dotyczą dbania o zdrowie oraz przygotowania do walki. Bez względu na cel, po każdym treningu Tai Chi czujemy się lepiej: zrelaksowani i odprężeni fizycznie i psychicznie oraz bardziej odporni na negatywne bodźce i stres. Ważnym współcześnie aspektem treningu Tai Chi jest właśnie praca z umysłem, jego wyciszanie, skupienie. Formy Tai Chi są wtedy swoistą „medytacją w ruchu”. Praktykując Tai Chi staramy się również zbudować w sobie odpowiednie nastawienie – osoby zrównoważonej fizycznie i psychicznie.
Tai Chi może być sztuką walki, metodą kultywowania zdrowia czy też praktyką duchową. Wszystko jest bardzo osobiste i zależy od podejścia danej osoby do tych zagadnień. W Chinach tradycyjnie nie oddziela się aspektu religijnego
od filozofii. Ćwiczenia Tai Chi, Chi Kung, medytacja to nieodłączne elementy taoizmu, choć nie można ich jednoznacznie nazwać praktykami religijnymi. Mnisi taoistyczni mają swoje zupełnie niezależne od Tai Chi praktyki i ćwiczenia duchowe.
W związku z tym nie istnieją żadne zalecenia duchowe związane z praktyką Tai Chi, np. dotyczące tego, kiedy powinno się wykonywać ćwiczenia. Istnieją np. ćwiczenia Chi Kung, których wykonywanie zaleca się tylko o określonej porze dnia albo roku, ale powody tego związane są jedynie z aktywnością energetyczną naszego ciała oraz naturalnych przemian energetycznych zachodzących w naturze, a nie z nakazami religijnymi. Najważniejsza w treningu Tai Chi jest regularność. Najlepiej jest ćwiczyć codziennie, obojętne o jakiej porze. Jeśli możemy ćwiczyć np. co drugi dzień nawet pół godziny, da nam to więcej korzyści niż dwugodzinny trening zaledwie raz w tygodniu.